Κόκκινο τριφύλλι: Σπάνιο αλλά θεραπευτικό

 

Μπόρει το τετράφυλλο τριφύλλι να φέρνει ευτυχία, το τρίφυλλο ωστόσο αρκεί για να φέρει υγεία και καλή σεξουαλική λειτουργία. Οχι όμως το πράσινο, αλλά το κόκκινο τριφύλλι (trifolium pratense), το οποίο προστατεύει από τον καρκίνο του προστάτη και όχι μόνο. Καταπολεμά τις διαταραχές των γυναικών στη διάρκεια της εμμηνόπαυσης, ενώ έχει ευεργετική δράση στη γονιμότητα και των δύο φύλων. Επίσης, έρευνα έδειξε ότι δρα ως ένα είδος φυτικού Viagra, μόνο που η δράση του είναι πιο αργή.
Το εκχύλισμα από το κόκκινο τριφύλλι είναι πιο πλούσιο ποσοτικά και ποιοτικά σε ισοφλαβόνες (αντιοξειδωτικά), σε σχέση με τη σόγια και είναι 45 φορές πιο ενεργό σε σχέση με το βάρος του. Αυτό δήλωσαν ερευνητές του Τμήματος Ενδοκρινολογίας του νοσοκομείου St. Leonards στο Σίδνεϊ, που μελέτησαν μερικά συμπληρώματα διατροφής με φυτοιστρογόνα που είχαν ως βάση τους εκχύλισμα από κόκκινο τριφύλλι, ασβέστιο και βιταμίνη D3 και διαπίστωσαν ότι ανακούφισαν τις γυναίκες που υπέφεραν από διαταραχές της εμμηνόπαυσης. Επίσης, διαπίστωσαν ότι το εκχύλισμα του κόκκινου τριφυλλιού βοήθησε στην αναχαίτιση της πορείας της οστεοπόρωσης και ότι βελτίωσε την κυκλοφορία του αίματος. Με κατανάλωση 57 χιλιοστόγραμμων καθημερινά, μπορεί να μειωθούν επίσης τα επίπεδα χοληστερόλης και των τριγλυκεριδίων στο αίμα. Η ευεργετική του δράση, δε, φτάνει μέχρι και την προστασία των αρτηριών, βοηθώντας έτσι στην αποφυγή καρδιοαγγειακών παθήσεων. Η πιο εντυπωσιακή του δράση όμως είναι η προστασία που παρέχει από την υπερτροφία του προστάτη, μια πάθηση που μπορεί να οδηγήσει σε καρκίνο. Στην Ασία, το κόκκινο τριφύλλι χρησιμοποιείται επίσης στις κρίσεις άσθματος, ως διουρητικό, αντιφλεγμονώδες, αλλά και σε μορφή κρέμας για τις σακούλες κάτω από τα μάτια.
Το φυτό αυτό ενδημεί σε πολλές χώρες του κόσμου, λόγω των ευεργετικών του ιδιοτήτων, καλλιεργείται σε ζεστές χώρες της Ασίας και της Ευρώπης όπου η συγκομιδή του γίνεται το καλοκαίρι, εποχή της μεγάλης ανθοφορίας του. Ηδη κυκλοφορεί στο εμπόριο φάρμακο με βάση το εκχύλισμα του κόκκινου τριφυλλιού, σε κάψουλες, που περιέχουν άλλη δόση για γυναίκες και άλλη για άνδρες

Ο καρκίνος του μαστού δεν είναι ανίκητος!!!!!

Κάθε χρόνο στη χώρα μας εντοπίζονται περίπου 4.500 νέα περιστατικά!

Ενώ υπολογίζεται ότι 1 στις 8 γυναίκες παγκοσμίως θα παρουσιάσει καρκίνο μαστού σε κάποια φάση της ζωής της. Ωστόσο, οι μέθοδοι διάγνωσης και θεραπείας έχουν εξελιχθεί τόσο, ώστε να είναι δυνατή η διάγνωση της νόσου σε πρώιμο στάδιο, τότε που μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιτυχία.

Οι μαστοί βρίσκονται στο θωρακικό τοίχωμα και αναπτύσσονται στις γυναίκες στη διάρκεια της ήβης, όταν δηλαδή αρχίσουν να παράγονται οι γυναικείες ορμόνες (οιστρογόνα, προγεστερόνη) από τις ωοθήκες.  Ο μαστός αποτελείται από 15-20 λόβια, τα οποία περιέχουν πολλά μικρά λοβίδια, που με τη σειρά τους περιέχουν αδένες που παράγουν το γάλα. Η παροχέτευση γίνεται από μικρούς σωλήνες (πόρους) που εκβάλλουν στη θηλή του μαστού, που βρίσκεται στο κέντρο μιας σκούρας περιοχής του δέρματος που ονομάζεται θηλαία άλως.

Μεταξύ των λοβιδίων και των πόρων υπάρχει λίπος. Οι μαστοί περιέχουν επίσης λεμφαγγεία και λεμφαδένες που παγιδεύουν μικρόβια, καρκινικά κύτταρα και άλλες βλαβερές ουσίες εμποδίζοντας τα έτσι να φθάσουν στην κυκλοφορία

Οι μαστοί λοιπόν, είναι όργανα που χρησιμεύουν για να παράγουν το γάλα και αποτελούνται από διάφορους ιστούς (αδενικός ιστός, λιπώδης ιστός, μυϊκός ιστός), που με τη σειρά τους αποτελούνται από διάφορα κύτταρα (αδενικά κύτταρα που παράγουν το γάλα, λιπώδη κύτταρα που στηρίζουν τον μαστό, μυϊκά κύτταρα που βοηθούν στην έκκριση του γάλακτος).

Ο καρκίνος του μαστού αναπτύσσεται από τα αδενικά κύτταρα των πόρων και των λοβιδίων. Σπάνια, όμως, αναπτύσσονται κακοήθειες και από τον λιπώδη ή τον μυϊκό ιστό, που λέγονται σαρκώματα.

Κάθε διόγκωση του μαστού δεν είναι απαραίτητα καρκίνος. Οι καλοήθεις όγκοι συνήθως είναι ομαλοί, δεν επεκτείνονται σε άλλα όργανα και η αφαίρεσή τους συνεπάγεται τη μη επανεμφάνισή τους. Αντίθετα, ο καρκίνος του μαστού αναπτύσσεται προοδευτικά, διηθεί τα παρακείμενα όργανα ή ιστούς (δέρμα, μύες, λεμφαδένες) και αργότερα μπορεί να δώσει μεταστάσεις σε απομακρυσμένα όργανα (ήπαρ, πνεύμονες, οστά, εγκέφαλος κα.).

Συμπτώματα

Στα αρχικά στάδια, ο καρκίνος του μαστού δεν παρουσιάζει σημάδια ή συμπτώματα. Τονίζεται ότι ο καρκίνος του μαστού, σε αρχικά τουλάχιστον στάδια, δεν προκαλεί πόνο. Αργότερα μπορεί να εμφανιστεί ένα ψηλαφητό μόρφωμα στον μαστό ή διόγκωση των μασχαλιαίων λεμφαδένων. Ακόμα, μπορεί να εμφανιστεί αλλαγή στο χρώμα του δέρματος ή καθήλωση του δέρματος ή της θηλής του μαστού (εισολκή θηλής). Τέλος, μπορεί να εμφανιστεί υγρό από τη θηλή του μαστού (έκκριμα), που δεν σημαίνει κατ’Α ανάγκην ότι η γυναίκα έχει καρκίνο του μαστού, αφού και άλλες μη κακοήθεις καταστάσεις προκαλούν το ίδιο εύρημα. Αν η γυναίκα δεν δώσει σημασία στα παραπάνω αναφερθέντα συμπτώματα τότε μπορεί να εμφανίσει σημάδια προχωρημένης νόσου, όπως θερμό και ερυθρό μαστό (φλεγμονώδης καρκίνος), πόνους στα οστά, μεγάλη διόγκωση (block) λεμφαδένων στη μασχάλη κ.α.

Τονίζεται ιδιαίτερα η μεγάλη αξία της προληπτικής τακτικής εξέτασης των μαστών με μαστογραφία σε γυναίκες μετά τη κλιμακτήριο που δεν παρουσιάζουν σημάδια ή συμπτώματα της νόσου.                                                                   

ΔιάγνωσηΟ καρκίνος του μαστού δεν προλαμβάνεται ακόμα πρωτογενώς, μιας και δεν ξέρουμε τον ενοχοποιητικό παράγοντα για τη δημιουργία του, αλλά δευτερογενώς, δηλαδή με την έγκαιρη διάγνωση, εάν είναι δυνατόν πριν ακόμα γίνει ψηλαφητός ή δώσει συμπτώματα. Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού ανιχνεύεται έγκαιρα έχει πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα για ίαση και καλύτερη πορεία. Η δευτερογενής πρόληψη του καρκίνου του μαστού περιλαμβάνει:    

α. Την αυτοεξέταση του μαστού από την ίδια την γυναίκα
β. Την κλινική εξέταση του μαστού από τον γιατρό
γ. Τη μαστογραφία και τις άλλες απεικονιστικές εξετάσεις

Η διάγνωση του καρκίνου του μαστού αρχίζει όταν μια γυναίκα ή ο ίδιος ο γιατρός της ανακαλύπτει μια μάζα στο μαστό ή με τη ψηλάφηση ή με μαστογραφία.

Ακολουθούν διάφορες εξετάσεις για την επιβεβαίωση της διάγνωσης. Η μαστογραφία (όταν δεν έχει γίνει), αποτελεί τη βασική απεικονιστική εξέταση των μαστών.

Το υπερηχογράφημα μαστών, έχει περιορισμένη αξία και βοηθάει κυρίως στη διαφορική διάγνωση ανάμεσα σε ένα συμπαγή όγκο και μια κύστη γεμάτη υγρό.Υπάρχουν τέσσερις τρόποι να διαγνωστεί σωστά κατά πόσον η μάζα στον μαστό είναι καλοήθης ή κακοήθης. 

α. Κυτταρολογική βιοψίαΓίνεται με μια λεπτή βελόνη (FNA – Fine Needle Aspiration Biopsy) που προσαρμόζεται σε μια σύριγγα και επιτρέπει την αναρρόφηση κυττάρων από την ύποπτη περιοχή του μαστού.

β. Ιστολογική βιοψία με βελόνηΗ βιοψία αυτή είναι παρόμοια με την FNA, αλλά η βελόνη είναι μεγαλύτερης διαμέτρου και απαιτείται τοπική αναισθησία και μικρή τομή. Η διαφορά με την κυτταρολογική βιοψία συνιστάται στο ότι το υλικό που μελετά ο παθολογοανατόμος είναι ιστολογικό.

γ. Στερεοτακτική βιοψίαΗ λήψη του ιστολογικού γίνεται με την βοήθεια και την καθοδήγηση ειδικών μηχανημάτων, ώστε να είναι βέβαιη η αφαίρεση υλικού από την ύποπτη περιοχή, ιδίως όταν η βλάβη του μαστού δεν είναι ψηλαφητή.

δ. Ανοιχτή χειρουργική βιοψίαΣε ορισμένες περιπτώσεις, η ταυτοποίηση της φύσης της ύποπτης περιοχής απαιτεί χειρουργική αφαίρεση. ‘Αλλοτε με ταχεία βιοψία, δηλαδή άμεση απάντηση στο ερώτημα “καλοήθης ή κακοήθης” και άλλοτε με μόνιμη ιστολογική εξέταση κατά την οποία η απάντηση δίνεται μέσα σε ορισμένες ώρες.

Οι πρώτες τρεις βιοψίες μπορούν να γίνουν και εκτός νοσοκομείου, ενώ η ανοιχτή χειρουργική βιοψία γίνεται στο χειρουργείο. 

Η θεραπεία έχει ως αρχικό στόχο της την αφαίρεση της ορατής νόσου. Το πρώτο βήμα λοιπόν στην αντιμετώπιση της νόσου είναι συνήθως η εγχείρηση. Το είδος της εγχείρησης θα συζητήσει ο Χειρουργός με την ασθενή. Μετά την εγχείρηση και με βάση ορισμένα στοιχεία που θα προκύψουν κυρίως από την ιστολογική εξέταση μπορεί στη συνέχεια να χρειασθεί Ακτινοθεραπεία, Χημειοθεραπεία, Ορμονοθεραπεία. 

Τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη στην επιλογή της μετεγχειρητικής θεραπείας είναι το μέγεθος και η διαφοροποίηση του όγκου, η ύπαρξη ορμονικών υποδοχέων, το αποτέλεσμα της εξέτασης του Ηer2/neu και η γενική κατάσταση της υγείας, το ιστορικό εμμηνόπαυσης, κ.α.

Μετεγχειρητική ΘεραπείαΗ μετεγχειρητική θεραπεία περιλαμβάνει την Ακτινοθεραπεία, τη Χημειοθεραπεία και την Ορμονοθεραπεία. Έχει ως σκοπό να καταστρέψει κακοήθη κύτταρα που ενδεχομένως έχουν μείνει στο σώμα μετά από την εγχείρηση και να αποτρέψει την επανεμφάνιση της νόσου.

ΑκτινοθεραπείαΑκτινοθεραπεία χορηγείται ως συμπλήρωμα των “συντηρητικών” χειρουργικών επεμβάσεων, όπως η ογκεκτομή ή η μερική μαστεκτομή, καθώς και σε ορισμένες περιπτώσεις μετά από ριζική μαστεκτομή όταν υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι. Σε ορισμένες περιπτώσεις χορηγείται επίσης προεγχειρητικά με σκοπό να ελαττώσει το μέγεθος ενός μεγάλου όγκου. Η ακτινοθεραπεία έχει ορισμένες πιθανές παρενέργειες τις οποίες πρέπει να γνωρίζει μια γυναίκα και να συζητήσει με τον Ακτινοθεραπευτή πριν αρχίσει θεραπεία. Οι παρενέργειες αυτές περιορίζονται με την πρόοδο της τεχνολογίας.

ΧημειοθεραπείαΗ Χημειοθεραπεία καταστρέφει κύτταρα που έχουν μ μεταναστεύσει από τον αρχικό όγκο. Χορηγείται συνήθως ενδοφλεβίως σε κύκλους και η χορήγησή της δεν απαιτεί εισαγωγή σε Νοσοκομείο. Σε ορισμένες περιπτώσεις η Χημειοθεραπεία χορηγείται και σε προεγχειρητικά και ονομάζεται εισαγωγική Χημειοθεραπεία. Υπάρχουν αρκετά φάρμακα χρήσιμα στη θεραπεία του καρκίνου μαστού και χορηγούνται συνήθως σε συνδυασμούς 2 ή 3 φαρμάκων. Η Χημειοθεραπεία έχει αρκετές παρενέργειες κυρίως από το αίμα, το γαστρεντερικό σωλήνα και τα μαλλιά. Οι παρενέργειες κυρίως από το αίμα, το γαστρεντερικό σωλήνα και τα μαλλιά. Οι παρενέργειες αυτές σήμερα περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό και είναι γενικά παροδικές. 

Ορμονοθεραπεία

Εάν οι υποδοχείς των ορμονών είναι θετικοί μπορεί να χρησιμοποιηθεί Ορμονοθεραπεία μόνη ή σε συνδυασμό με Χημειοθεραπεία και /ή Ακτινοθεραπεία. Συνήθως χορηγείται Ταmoxifen, που ονομάζεται συχνά ανιοιστρογόνο, για πέντε χρόνια. Πρόσφατα χρησιμοποιούνται επίσης φάρμακα που ονομάζονται αναστολείς της αρωματάσης, είτε στη θέση του Ταmoxifen ή διαδοχικά. Η Ορμονοθεραπεία χορηγείται συνήθως από το στόμα και έχει λιγότερες παρενέργειες από τη Χημειοθεραπεία. Μπορεί όμως να προκαλέσει και αυτή σε λίγες περιπτώσεις σημαντικές παρενέργειες και γι’ αυτό χρειάζεται ιατρική παρακολούθηση κατά τη χορήγησή της.

ΠαρακολούθησηΟ Γιατρός θα συστήσει μετά την εγχείρηση ένα πρόγραμμα περιοδικού κλινικό-εργαστηριακού ελέγχου που στηρίζεται σε ορισμένες γενικά αποδεκτές προδιαγραφές και συγχρόνως εξατομικευμένα.

Γενικευμένος Καρκίνος ΜαστούΟι μεταστάσεις του καρκίνου του μαστού αντιμετωπίζονται με εγχείρηση, Ακτινοθεραπεία και κυρίως με Ορμονοθεραπεία και Χημειοθεραπεία. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μεγάλη πρόοδος και στην Ορμονοθεραπεία και στη Χημειοθεραπεία. Νεότερα θεραπευτικά μέσα, όπως τα μονοκλωνικά αντισώματα έχουν επίσης προστεθεί στην καθημερινή πράξη. Πολλά άλλα φάρμακα, που δεν έχουν αντικαρκινική δράση μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με τη Χημειοθεραπεία ή Ορμονοθεραπεία και να προσφέρουν σημαντική βοήθεια. Ο γενικευμένος καρκίνος μαστού μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να θεωρηθεί μια χρόνια νόσος, της οποίας η αντιμετώπιση κάθε χρόνο βελτιώνεται.                                                  

HPV – Πώς μπαίνει στη ζωή μιας γυναίκας;

Μια υγιής γυναίκα πάει στο γυναικολόγο της για την ετήσια προληπτική εξέταση. Ο γιατρός την εξετάζει και τη διαβεβαιώνει πως τα βλέπει όλα καλά. Την ενημερώνει, ότι πήρε κύτταρα από τη μήτρα της για τεστ Παπανικολάου και, ότι σε μια εβδομάδα θα έχει το αποτέλεσμα του τεστ. Σε μια εβδομάδα της τηλεφωνεί και της λέει, ότι τα κύτταρα της μήτρας της βρέθηκαν μολυσμένα από τον ιό των κονδυλωμάτων.

Μια άλλη υγιής γυναίκα πηγαίνει στο γιατρό, επειδή παρατήρησε κάτι σαν ελιές στο δέρμα των γεννητικών της οργάνων. Ο γιατρός την εξετάζει και της λέει ότι είναι κονδυλώματα.

Μόλις ακούγονται οι λέξεις του γιατρού «κονδυλώματα», «ιός», «HPV», «άτυπα κύτταρα στο τεστ Παπανικολάου» αρχίζουν οι ερωτήσεις, επειδή οποιαδήποτε σύγχρονη γυναίκα θορυβείται. Θυμάται, ότι τα τελευταία χρόνια ακούει συνέχεια για ιούς κονδυλωμάτων, που μπορεί να προκαλέσουν καρκίνο στη μήτρα και σε άλλα όργανα. Θυμάται, ότι άκουσε πως κυκλοφόρησε κάποιο εμβόλιο, το οποίο όμως εκείνη δεν έχει κάνει.

Λέγεται, ότι από την αρχή του πολιτισμού μας, τίποτα δεν θορυβεί πιο πολύ έναν άνθρωπο από το να πληροφορηθεί ξαφνικά, πως κάτι συμβαίνει με την υγεία του, κάτι, το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνοούσε.

Συνήθως, οι γυναίκες ρωτάνε το γιατρό και εκείνος απαντά:

- Είναι σοβαρό;- Δεν μπορώ να ξέρω, είναι η συνήθης απάντηση. Πρέπει να το ελέγξουμε.

- Μα όταν εξετάστηκα, είπατε ότι, δεν είχα τίποτα.- Ναι, στην απλή γυναικολογική εξέταση, δεν φαίνονται αυτές οι αλλοιώσεις στα κύτταρα της μήτρας.

- Τι αλλοιώσεις, έχω καρκίνο; - Όχι, μην ανησυχείς, θα δούμε. Πρέπει να κάνεις κολποσκόπηση. Ίσως χρειαστεί να πάρουμε δείγμα για βιοψία.

- Βιοψία… Η λέξη βιοψία μου θυμίζει κάτι κακό. Είναι ο ιός που προκαλεί καρκίνο, αυτός για τον οποίο βγήκε εμβόλιο;- Ναι, αλλά δεν ξέρουμε αν σε σένα έχει προξενήσει κάτι σοβαρό. Πρέπει να το ψάξουμε.

- Και που τον κόλλησα τον ιό των κονδυλωμάτων; Εγώ δεν είχα ποτέ τίποτα. Πώς κολλάει;- Συνήθως κολλάει με τη σεξουαλική επαφή.

- Απ' όσο ξέρω ο άνδρας μου δεν είχε ποτέ τίποτα, όπως δεν είχα και εγώ άλλωστε. Μου κρύβει κάτι;- Δεν μπορώ να γνωρίζω, απαντά αμήχανα ο γιατρός.

- Θεραπεύεται αυτός ο ιός; - Ο ιός δεν θεραπεύεται, αλλά εάν σου έχει προκαλέσει προκαρκινικές αλλοιώσεις, αυτές είναι δυνατόν να αφαιρεθούν.

- Προκαρκινικές αλλοιώσεις; Θεέ μου! Και αν κάνω θεραπεία δεν θα με ξανακολλήσει ο άνδρας μου;- Ούτως ή άλλως, ο ιός θα παραμείνει στο σώμα σου και μετά την αφαίρεση των αλλοιώσεων, είτε θα έχεις ξανά επαφές με τον άνδρα σου είτε όχι.

- Θα μείνει για πάντα επάνω μου ένας ιός που προκαλεί καρκίνο;- Θα σε παρακολουθούμε, μην ανησυχείς!

Τέτοιοι διάλογοι είναι σήμερα πολύ συχνοί στα γυναικολογικά ιατρεία. Σαφείς απαντήσεις στις ερωτήσεις των γυναικών δεν μπορούν να δοθούν αμέσως. Σε μερικές ερωτήσεις, πραγματικά, δεν υπάρχει σίγουρη απάντηση.

Πώς να περιγράψει κανείς την άσχημη ψυχολογική κατάσταση μιας γυναίκας, όταν ο γιατρός της την ενημερώνει για κάτι τόσο συγκλονιστικό που αφορά στην υγεία της! Και αυτό το «μην ανησυχείς!», μοιάζει παρηγοριά στον άρρωστο…, αλλά δεν πείθει.

Το άγχος που προκαλείται είναι μεγάλο. Πολλά αρνητικά συναισθήματα αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους:

• φόβος για πιθανό καρκίνο,
• απελπισία, αφού δεν μπορεί να απαλλαγεί κανείς μόνιμα από ένα ιό, που μπορεί να προκαλέσει καρκίνο,
• τύψεις, αλλά και ενοχές για τη σχέση με τον άνθρωπο που μας μετέδωσε αυτόν τον επικίνδυνο HPV, υποψίες για παράλληλη σχέση του συντρόφου...

Καθημερινά, εδώ και πολλά χρόνια τώρα, βλέπουμε στα μάτια της γυναίκας, που κάθεται απέναντί μας, διάφορα συναισθήματα, ανησυχία, φόβο ακόμη και απελπισία. Η αιτία είναι, ότι προσκομίζει ένα τεστ Παπανικολάου που έχει κάνει και το οποίο δείχνει πρόβλημα από κάποιον ιό HPV…

Όσοι εξειδικευτήκαμε στο συγκεκριμένο αντικείμενο, γνωρίζουμε, ότι η «δύστυχη» γυναίκα που έχουμε απέναντί μας συνήθως δεν έχει πρόβλημα. Οι μολύνσεις από HPV είναι πολύ συχνές στην εποχή μας, αλλά οι καρκίνοι είναι σχετικά σπάνιοι. Αυτό γίνεται, γιατί στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, ο ιός καταστέλλεται από τον οργανισμό μας χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε κάτι. Σε λίγες περιπτώσεις δημιουργείται πρόβλημα, πιο συχνά στον τράχηλο της μήτρας. Είναι κάτι, που συνήθως συμβαίνει αρκετά χρόνια μετά τη μόλυνση, επειδή το αμυντικό μας σύστημα δεν μπόρεσε να καταστείλει τη φλεγμονή από κάποιον ογκογόνο HPV. Στις περιπτώσεις όμως αυτές –ευτυχώς για τις γυναίκες– εμφανίζονται προκαρκινικές αλλοιώσεις πρώτα στον τράχηλο της μήτρας και μετά ο καρκίνος.

Πού βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα; Δικαιολογείται ο φόβος και ο πανικός; Κινδυνεύει η σύγχρονη γυναίκα και η κόρη της από τους HPV, τους ιούς των ανθρωπίνων θηλωμάτων, όπως λέγονται επιστημονικά ή ιούς κονδυλωμάτων όπως ακούγονται συνήθως;

H απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για πανικό.

Η ιατρική κοινότητα, σήμερα, αισθάνεται υπερήφανη γιατί υπάρχει πρόληψη σε ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα. Υπάρχει πρόληψη για τη μόλυνση, με εμβολιασμό των νέων κοριτσιών, που μειώνει τον κίνδυνο κατά 70% και πλέον. Αυτή η πρόληψη λέγεται πρωτογενής. Όμως, υπάρχει και δευτερογενής πρόληψη, που αφορά στην έγκαιρη διάγνωση των προκαρκινικών αλλοιώσεων και στην αντιμετώπισή τους.

Η γυναίκα, που έχουμε απέναντί μας με το τεστ Παπανικολάου, το οποίο αναφέρει αλλοιώσεις από HPV, βρίσκεται ήδη σε δευτερογενή πρόληψη. Το τεστ Παπανικολάου έχει σώσει εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο, γιατί ανιχνεύει τις προκαρκινικές αλλοιώσεις, έτσι, είναι δυνατόν να προλάβουμε τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.

Σήμερα, υπάρχουν και άλλες εξετάσεις στο «οπλοστάσιο» της δευτερογενούς πρόληψης.

Οι γιατροί γνωρίζουμε, ότι με τον συνδυασμό πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας θα σταματήσει να αποτελεί εφιάλτη για τις επόμενες γενιές γυναικών.

Δεν αρκεί, όμως, να το γνωρίζουμε μόνο εμείς. Πρέπει να ενημερώσουμε το γυναικείο πληθυσμό, πώς να προφυλάσσεται σωστά!

Το Εμβόλιο HPV και η θέση του στην πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Η έγκριση τον Σεπτέμβριο του 2006 του εμβολίου HPV ( σημερα κυκλοφορούν 2 εμβολια, το Gardasil και το Cervarix ) από την Ευρωπαϊκή Ιατρική Επιτροπή Αξιολόγησης (ΕΜΕΑ : European Medical Evaluation Agency) και η κυκλοφορία τους στην χώρα μας, καθιστά αναγκαία την ανασκόπηση των επιδημιολογικών μελετών και δεδομένων μέχρι σήμερα καθώς και τον επαναπροσδιορισμό  της σπουδαιότητας  των μέσων που διαθέτουμε για την καταπολέμηση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Κάθε χρόνο 500.000 γυναίκες στον κόσμο μαθαίνουν ότι πάσχουν από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και 230.000  άλλες πεθαίνουν από αυτόν κάθε χρόνο. Η τεράστια όμως πλειοψηφία αυτών των γυναικών  (80%)  ζουν στον 3ο κόσμο και στις υπό ανάπτυξη χώρες.

Για παράδειγμα, κάθε χρόνο θα πεθάνουν από τον καρκίνο του τραχήλου  της μήτρας 890 γυναίκες στην Μεγάλη Βρετανία, 1.100 γυναίκες στην Γαλλία, 2.620 στην Ταϊλάνδη, 8.286 στην Βραζιλία, 25.560 στην Κίνα και 74.118 στην Ινδία.

Και μόνο από αυτά τα διαφορετικά νούμερα γίνεται αντιληπτό ότι παίζει σημαντικό ρόλο το πόσο οικονομικά ανεπτυγμένο είναι το κάθε κράτος αλλά και πόσο σημασία δίνει το κάθε κράτος στην πρόληψη.

Ο ακρογωνιαίος λίθος της πρόληψης του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας παραμένει το τεστ Παπανικολάου. 

Όπως έχει αποδειχτεί εδώ και 20 χρόνια από πολυκεντρικές μελέτες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας και συγκεκριμένα της IARC (International Agency for Research on Cancer), όσες χώρες εφάρμοσαν ένα Εθνικό Πρόγραμμα Πρόληψης με Τεστ Παπανικολάου κατάφεραν να μειώσουν θεαματικά την εμφάνιση αλλά και την θνησιμότητα του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Το ποσοστό μείωσης του αριθμού νέων περιστατικών καρκίνου ήταν τόσο μεγαλύτερο, όσο το ποσοστό κάλυψης του πληθυσμού ήταν μεγαλύτερο και όσο το μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δύο τεστ Παπανικολάου δεν ξεπερνούσε τα τρία χρόνια.

Η Ισλανδία, η Σουηδία, η Αυστραλία, η Μεγάλη Βρετανία και όπου αλλού η κάλυψη του πληθυσμού έφτασε ή ξεπέρασε το 80%, τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά και η μείωση των νέων περιστατικών καρκίνου ετησίως έφτασε  το  70% έως και το 85 %.

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας οφείλεται στον ιό HPV και πιο συγκεκριμένα σε ορισμένους από τους 100 διαφορετικούς τύπους του ιού που αποδεδειγμένα είναι καρκινογόνοι και ονομάζονται Υψηλού Κινδύνου (High Risk). Οι πιο συχνοί  τύποι Υψηλού κινδύνου είναι οι : 16, 18, 45, 31, 33, 52, 58, 35, 39, αν και συνολικά υπολογίζονται  πάνω από δεκαπέντε.

Γνωρίζουμε επίσης καλά, την φυσική ιστορία της λοίμωξης και τις διαφορετικές φάσεις του τραχήλου της μήτρας μετά την λοίμωξη από τον ιό HPV και την εξέλιξη μιας απλής λοίμωξης σε προκαρκινικές αλλοιώσεις  διαφορετικής βαρύτητας. Από το CIN 1 (χαμηλού βαθμού αλλοιώσεις), σε υποστροφή και ίαση και αντιθέτως την εξέλιξη  σε CIN 2 και CIN 3 (υψηλού βαθμού αλλοιώσεις) και τέλος σε διηθητικό καρκίνο τραχήλου.

Εδώ και αρκετά χρόνια η επιστημονική κοινότητα γνωρίζει ότι το Τεστ Παπανικολάου έχει ορισμένα «όρια» στην ανίχνευση των προκαρκινικών  βλαβών και του ίδιου του καρκίνου.  Υπολογίζεται ότι από το απλό τεστ Παπανικολάου διαφεύγουν την ανίχνευση το 25 με 35 % των βλαβών. Κι αυτό για διαφόρους αντικειμενικούς λόγους πού οφείλονται είτε στον τρόπο λήψης του τεστ είτε στο τρόπο ερμηνείας του τεστ Παπανικολάου.

Με την εφαρμογή της κυτταρολογίας υγρής φάσης και το νέο τεστ Παπανικολάου ThinPrepR  η ευαισθησία του τεστ αυξήθηκε στο 85 με 90 %. Τέλος, η ανίχνευση του ιού HPV (HPV - DNA test) και ειδικότερα η ανίχνευση των υψηλού κινδύνου ιών, σε συνδυασμό με το τεστ Παπανικολάου οδήγησε την ευαισθησία και την αποτελεσματικότητα του τεστ  σχεδόν στο 100%.

Το εμβόλιο :

Πια η θέση λοιπόν του εμβολίου HPV στην πρόληψη του  καρκίνου του τραχήλου της μήτρας ;

Το εμβόλιο περιέχει καψιδιακές πρωτεΐνες L1 των ιών HPV 16 και HPV 18 (από το κέλυφος του ιού), έτσι δεν υπάρχει περίπτωση να νοσήσει κάποιος από τον εμβολιασμό. Ο εμβολιασμός γίνεται σε 3 ενδομυϊκές ενέσεις, η 2η δόση δύο μήνες μετά την πρώτη και η 3η δόση έξι μήνες μετά την πρώτη. Οι μέχρι τώρα μελέτες  έγιναν σε κορίτσια και νέες από 16 μέχρι και 26 ετών  και τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν μια αποτελεσματικότητα 100% στην εκδήλωση προκαρκινικών αλλοιώσεων και καρκίνου του τραχήλου της μήτρας για τα 2 έως και τα 5 χρόνια παρακολούθησης μετά τον εμβολιασμό.

 Όμως από τις μέχρι σήμερα μελέτες δεν γνωρίζουμε την αποτελεσματικότητα του εμβολίου σε γυναίκες μεγαλύτερες των 26 ετών ούτε  την διάρκεια της προστασίας μετά τα 5 χρόνια (τελευταίες έρευνες για 10 χρόνια). Επίσης πρέπει να επισημανθεί ότι το εμβόλιο δεν αναστέλλει μια νόσο που εκδηλώθηκε, δηλαδή δεν είναι θεραπευτικό.

Το κυριότερο όμως είναι ότι το εμβόλιο δεν καλύπτει παρά μόνο τους δύο καρκινογόνους τύπους  HPV 16 και HPV 18. Αυτοί οι δύο τύποι είναι υπεύθυνοι για το 70 % των περιστατικών καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και για περίπου 55 % με 65 % των προκαρκινικών βλαβών του τραχήλου. Ακόμα και εάν όλος ο πληθυσμός εμβολιαζόταν, δεν θα είχαμε πρόληψη του καρκίνου τού τραχήλου της  μήτρας μεγαλύτερη του 70 %. Οι γυναίκες πρέπει επομένως απαραιτήτως να συνεχίσουν να κάνουν τεστ Παπανικολάου και μετά τον εμβολιασμό.

Το εμβόλιο σίγουρα είναι μια πρόοδος, και στο μέλλον είναι σίγουρο ότι θα παίξει πρωταρχικό ρόλο, κυρίως εάν μεγαλώσει ο αριθμός των τύπων του HPV που καλύπτει. Δεν μπορεί όμως από μόνο του να αυξήσει  την αποτελεσματικότητα της πρόληψης.

Στην Ελλάδα κάτω του 20 % του γυναικείου πληθυσμού κάνει τεστ Παπανικολάου και δεν υπάρχει κανένα Εθνικό Πρόγραμμα Πρόληψης.

Σε ατομικό επίπεδο, το ετήσιο τεστ Παπανικολάου,  προλαμβάνει κατά 85 %  με 90 % από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Και με τον συνδυασμό τεστ Παπανικολάου  –  ανίχνευση του HPV, η προστασία φτάνει το 100%.

Σε εθνικό επίπεδο, είναι επιτακτική ανάγκη η δημιουργία Εθνικού Προγράμματος Πρόληψης με την συνεργασία όλων των επιστημονικών  φορέων,  δημόσιων και ιδιωτικών. Μόνο όταν το ποσοστό κάλυψης του γυναικείου πληθυσμού φτάσει τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά θα μπορούμε ειλικρινά να μιλάμε για πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας

Smoking During Pregnancy Tied to Gestational Diabetes Risk

Reuters Health Information 2004. © 2004 Reuters Ltd.

   Republication or redistribution of Reuters content, including by framing or similar means, is expressly prohibited without the prior written consent of Reuters. Reuters shall not be liable for any errors or delays in the content, or for any actions taken in reliance thereon. Reuters and the Reuters sphere logo are registered trademarks and trademarks of the Reuters group of companies around the world.

NEW YORK (Reuters Health) Dec 30 - Women who smoke during pregnancy face a higher risk of gestational diabetes, according to a report in the December 15th issue of the American Journal of Epidemiology.

Previous studies have linked smoking to the risk of type 2 diabetes, the authors point out, but the relationship between smoking and diabetes remains unclear.

Dr. Lucinda J. England from National Institute of Child Health and Human Development, Bethesda, Maryland and colleagues used data from a preeclampsia prevention trial, involving more than 4,500 women, to investigate.

Mean 1-hour plasma glucose concentrations were highest among women who smoked at study enrollment, the authors report, and were lowest among women who never smoked or who quit before or during pregnancy.

Mean plasma glucose concentrations increased by 0.5 mg/dL for each cigarette smoked per day. However, there was no relationship between 1-hour plasma glucose concentration and the average number of cigarettes smoked per day or the pack-years of smoking.

Gestational diabetes, as diagnosed by a 3-hour oral glucose tolerance test, was highest among women who smoked at study enrollment (4.4%) and lowest among those who had never smoked (1.8%), the investigators note. Women who quit before or during pregnancy had intermediate rates of gestational diabetes (1.9% and 2.5%).

If the association between smoking and gestational diabetes mellitus is causal, the researchers write, "then 47% of gestational diabetes mellitus in smokers and 10% in all women in our study population could potentially be attributed to tobacco exposure."

Thus, they conclude, "smoking may be an important modifiable risk factor for gestational diabetes mellitus."

Am J Epidemiol 2004;160:1205-1213.

Αλόη, το δώρο της φύσης για την υγεία μας

Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ  ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  28/05/2012 1

Τα τελευταία χρόνια όλη η επιστημονική κοινότητα, χιλιάδες ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια, εργαστήρια ανοσοθεραπείας και βιομηχανίες φαρμάκων αφιερώνουν σημαντικό κομμάτι της έρευνας τους για την διερεύνηση της αλόης. Πλέον σήμερα γνωρίζουμε αρκετά πράγματα για την αλόη και είναι αποδεκτό από όλη την επιστημονική κοινότητα το γεγονός ότι η αλόη βοηθάει στην αντιμετώπιση τουλάχιστο 60 διαφορετικών μεταξύ τους ασθενειών.

Προσοχή όμως: Όταν κάποιος είναι άρρωστος θα πρέπει να πάει αμέσως στο γιατρό γιατί ο γιατρός είναι ο ειδικός και θα του πει τι έχει. Από την πρώτη όμως ημέρα μπορεί να πίνει χυμό αλόης. Δεχόμαστε πλέον ότι: Επουλώνει πληγές, τραύματα και εγκαύματα γρήγορα σε ανθρώπους και ζώα. Γι’ αυτό το λόγο και χρησιμοποιείτε για την επούλωση ουλών μετά από εγχειρήσεις με επάλειψη gel αλόης αλλά και προληπτικά σε έγκυες για να μην αφήσουν σημάδια ραγάδες μετά την εγκυμοσύνη. Επίσης είναι ιδανική για την περιποίηση και την πρόληψη δημιουργίας ουλών στην ακμή.

Η αλόη σταματάει την ουλίτιδα μέσα σε 1 εβδομάδα, όταν χρησιμοποιείτε σε οδοντόκρεμα, διορθώνει προβλήματα στα ούλα και προλαμβάνει της ασθένεια περιοδοντίτιδα ειδικά με οδοντόκρεμα που εκτός από αλόη περιέχει και πρόπολη. Έχει αντιαλλεργιογόνο δράση βοηθώντας τον οργανισμό να απορροφά καλύτερα τις ουσίες που μας προκαλούν αλλεργίες.

Επίσης η αλόη είναι υποαλλεργική για το 99,99% των ανθρώπων. Η αλόη βελτιώνει το άσθμα μετά από συνεχή λήψη 6 μηνών αν και τα αποτελέσματα αρχίζουν να φαίνονται ακόμα και από τον πρώτο μήνα με αντίστοιχη μείωση των εισπνεόμενων φαρμάκων. Έχει ευεργετική δράση στο έντερο. Θαυματουργή στην κολίτιδα και τη δυσκοιλιότητα, φουσκώματα και μυκητιάσεις. Για προχωρημένη δυσκοιλιότητα διαλύστε 300 ml χυμού αλόης σε περίπου ένα λίτρο νερό και πιείτε το ανά διαστήματα μέσα σε μια ημέρα και για 3 ημέρες τουλάχιστον. Είναι η καλύτερη φίλη των φαρμάκων. Βοηθάει τα φάρμακα να λειτουργήσουν καλύτερα και δεν έχει καμία παρενέργεια ούτε αλληλεπιδράσεις με αυτά. Μειώνει το ζάχαρο στους διαβητικούς. Ειδικά στον γεροντικό διαβήτη (τύπου ΙΙ) τα αποτελέσματα είναι θαυματουργά και φαίνονται σε 20 ημέρες εώς 2 μήνες. Σε αυτή την περίπτωση ξεκινάτε την αλόη μαζί με τα φάρμακα αλλά όσο το ζάχαρο κατεβαίνει σε συνεννόηση με το γιατρό σας μειώνετε σταδιακά τα φάρμακα.

Μειώνει την χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια μέσα σε λίγες εβδομάδες χρήσης του χυμού. Επίσης μειώνει την πίεση σε περίπτωση υπέρτασης. Σταματάει την τριχόπτωση που προέρχεται από άγχος με το σαμπουάν αλόης και το ειδικό σπρέι αλόης με βότανα σαν μάσκα που δεν ξεβγάζεται. Θεραπεύει το έλκος στομάχου και τις γαστροπεπτικές διαταραχές ακόμα και χωρίς τη χρήση φαρμάκων. Προστατεύει το στομάχι από φάρμακα που το επιβαρύνουν και βοηθάει τη χώνεψη.

Με τη χρήση του χυμού, του σπρέι άμεσης δράσης και της κρέμας με πρόπολη θεραπεύονται διάφορες δερματοπάθειες όπως δερματίτιδα, έκζεμα ή ψωρίαση. Ειδικά για την ψωρίαση η Αλόη αποτελεί μία από τις πιο σίγουρες θεραπείες. Υποχωρεί μέχρι και 95% μέσα σε 2 -8 μήνες. Τα αποτελέσματα όμως φαίνονται από το πρώτο 20ήμερο. Μέσα από αυτή τη δράση της η αλόη θεραπεύει όλα τα αυτοάνοσα νοσήματα. Είναι ασθένειες που τις δημιουργεί ο ίδιος ο οργανισμός λόγω δυσλειτουργίας του ανοσοποιητικού.

Η αλόη είναι μια σημαντική ελπίδα για το μέλλον, σε εποχές που θα έρθουν και επιδημίες που θα λάβουν χώρα και τα κλασικά φάρμακα θα αποτύχουν.

Φεμινισμός

 Ο βασικότερος ορισμός της λέξης «φεμινισμός» είναι η αναγνώριση πως, στην ουσία σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους, οι άνδρες και οι γυναίκες δεν έχουν την ίδια δύναμη τόσο στην κοινωνία όσο και πάνω στην ίδια τους τη ζωή και πως το λογικό επακόλουθο είναι η διεκδίκηση της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών.
            Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στο διεθνές επίπεδο το λεγόμενο δεύτερο κύμα του φεμινισμού ελκύει ακόμα μεγάλο αριθμό φεμινιστριών. Τα δικαιώματα της αναπαραγωγής γίνονται το βασικό ζήτημα του δεύτερου κύματος σε σχέση με τα δικαιώματα στην παραγωγή που ήταν το κύριο θέμα του πρώτου κύματος. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η βασική διαχωριστική τομή που συνεχώς μετατίθεται οριζοντίως, καθέτως αλλά και σε πολλά ταυτόχρονα πεδία είναι αυτή ανάμεσα σε «ισότητα»» και «διαφορά». Έτσι, η πρώτη διαχωριστική γραμμή που εμφανίζεται διαφοροποιεί τις “μινιμαλίστριες” από τις “μαξιμαλίστριες” φεμινίστριες. Οι μινιμαλίστριες επιδιώκουν να υποβαθμίσουν τη σημασία της έννοιας “γυναίκα” και να ελαχιστοποιήσουν το ρόλο του φύλου στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή. Αντίθετα, οι μαξιμαλίστριες αποδέχονται τη σημασία της έννοιας “γυναίκα” και επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν σε μέγιστο βαθμό το ρόλο της διαφοράς των φύλων, δίνοντας νέες σημασιοδοτήσεις, χαρακτηριστικά και ιδιότητες στις γυναίκες .
            Η δεύτερη διαιρετική τομή είναι ανάμεσα σε “ριζοσπαστικές” και “πολιτισμικές” φεμινίστριες. Η δεύτερη τάση εμπεριεχόταν σε εμβρυακή μορφή στα πλαίσια της έννοιας της γυναικείας αδελφοσύνης ενάντια στην καταπίεση από την πατριαρχία που διατύπωσε η πρώτη τάση των ριζοσπαστριών φεμινιστριών. Η ξεχωριστή πολιτική δράση των γυναικών εθεωρείτο αναγκαία επειδή μόνο μια φεμινιστική πολιτική οργάνωση θα μπορούσε να υπονομεύσει την πατριαρχία και να αποδιαρθρώσει τις δομές της. Η αντίθεση στις μικτές οργανώσεις και στην παραδοσιακή ηγεμόνευση των γυναικών μέσα στο κίνημα της αριστεράς και στα κόμματα της επέβαλε ξεχωριστές πολιτικές και οργανωτικές δομές και, συνεπώς, την επεξεργασία μιας νέας επαναστατικής φεμινιστικής πολιτικής στρατηγικής που περνά μέσα από τις βασικές συνεισφορές του ριζοσπαστικού φεμινισμού που ήταν η αφύπνιση της συνείδησης (consciousness raising) με τη λειτουργία των ομάδων αυτοσυνείδησης. Η τάση του πολιτισμικού φεμινισμού θεωρήθηκε ως υποχώρηση σε σχέση με το ριζοσπαστικό φεμινισμό και στόχευε στην αποκατάσταση και όχι στην εξάλειψη του ρόλου των φύλων. Η τάση αυτή στηρίχτηκε κυρίως σε έρευνες φεμινιστριών ανθρωπολόγων που υποστήριξαν την άποψη ότι η γυναικεία βιολογία είναι η βάση των γυναικείων εξουσιών˙ αντιπαρέθεσε μια διαφορετική λογική κατευθύνοντας το ερευνητικό βλέμμα στη διάχυση των εξουσιών στο μικρο – επίπεδο όπου η παρουσία των γυναικών έπαιρνε ένα διαφορετικό χαρακτήρα που δεν ανταποκρινόταν στα γνωστά εξουσιαστικά και ιεραρχικά μοντέλα  που προσφέρουν οι κυρίαρχες δυτικές αντιλήψεις.
Μια νέα διαφορά που θα συζητηθεί εκτενώς και θα παραχθεί πλούσια βιβλιογραφία είναι ανάμεσα στις «εσσενσιαλίστριες» και στις «κοινωνικές κονστρουκτιβίστριες». Η ουσιοκρατική αντίληψη των πρώτων, που υποστηρίζουν την αιώνια ύπαρξη της ουσίας της γυναικείας φύσης, θα ηττηθεί κατά κράτος, από την πλευρά που υποστηρίζει ότι το γυναικείο και εν γένει το φύλο είναι μια κοινωνική κατασκευή και η οποία με τα ερωτήματα που θέτει καταφέρνει ισχυρά χτυπήματα στις αιώνιες αλήθειες περί φύλων δίχως όμως να προσφέρει έναν ασφαλή οριοθετημένο χώρο για τη μελέτη των φύλων. Πάλι και εδώ η αντίθεση ανάμεσα στη διαφορά και στην ισότητα υπονοείται, έστω και με λιγότερη σαφήνεια τουλάχιστον όσον αφορά τον κοινωνικό κονστρουκτιβισμό.
            Γύρω από το ζήτημα των σταθερών ή ασταθών εννοιολογικών κατηγοριών θα στηθεί για άλλη μια φορά ένα σκηνικό διενέξεων : πάλι οι “πολιτισμικές” φεμινίστριες θα σταθούν αντιμέτωπες αυτή τη φορά με την τάση του “μεταστρουκτουραλισμού”. Τα βασικά στοιχεία του μεταστρουκτουραλισμού ή μεταδομισμού θεωρείται ότι έλκουν την καταγωγή τους ήδη από την πρακτική του φιλελεύθερου και του ριζοσπαστικού φεμινισμού, δηλαδή ότι η κατηγορία “γυναίκα” είναι κατασκευή και ότι το “υποκείμενο” ήταν ένα ζήτημα υπό συζήτηση όπως και οι κοινωνικοί θεσμοί. Αυτή η τάση καταγράφεται κυρίως ως «Γαλλική» και ενδιαφέρεται λιγότερο για την γυναίκα ως υποκείμενο, χαρακτηρίζει απαξιωτικά τις λέξεις εξουσία, γνώση και υψηλή κουλτούρα ως “φαλλογοκεντρική”, αμφισβητεί τον Καρτεσιανό ορθολογισμό. Το γυναικείο θεωρείται ως κατακερματισμένο και απόν.
            Η αρχή της δεκαετίας του ‘80 σημαδεύτηκε επίσης και από τη διαμάχη φεμινιστριών και ματερναλιστριών. Οι τελευταίες έθεσαν νέα ερωτήματα σχετικά με τη δυνατότητα των εκτός δημοσίου χώρου γυναικών που αγωνίζονται καθημερινά για την επιβίωση τη δική τους και των παιδιών τους να βγουν στο προσκήνιο. Πολλές φορές βγαίνουν στο προσκήνιο κατά την υποχρεωτική απουσία των ανδρών ή σε στιγμές μεγάλων οικονομικό – κοινωνικών κρίσεων με δυναμικές μορφές αγώνα. Η περίπτωση των Μητέρων της Πλατείας του Μάη στην Αργεντινή κατά τη φασιστική δικτατορία Vidella είναι χαρακτηριστική. Ο λόγος που εξέπεμψαν αυτές οι γυναίκες υπέκρυπτε την υιοθέτηση του “φυσικού ρόλου της μητέρας”.  Χαρακτηριστικές επίσης κινητοποιήσεις των ματερναλιστριών φεμινιστριών ήταν οι κινητοποιήσεις στις περιπτώσεις της μεγάλης απεργίας των ανθρακωρύχων της Βρετανίας το 1984.
            Πάνω απ’ όλα όμως βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή που διαπερνά όλες τις συζητήσεις και διαμάχες που αναφέρθηκαν : «ισότητα ή διαφορά». Η τάση του σοσιαλιστικού / μαρξιστικού φεμινισμού είναι στο κέντρο αυτής της διαχωριστικής γραμμής προσπαθώντας να ισορροπήσει ενσωματώνοντας στοιχεία και από τις δυο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής. H αρχική συζήτηση στους κόλπους του σοσιαλιστικού / μαρξιστικού φεμινισμού στηρίζεται στην απόπειρα διεύρυνσης των εννοιολογικών εργαλείων για την εκμετάλλευση και στις γυναίκες και μελέτης της φεμινιστικής ιστορίας ως  της υλικής και οικονομικής υποταγής των γυναικών. Η πιο παραγωγική συζήτηση για το “γυναικείο ζήτημα” εμφανίζεται στο χώρο της Βρετανικής αριστεράς ανάμεσα στις φεμινίστριες που δέχτηκαν ως πλαίσιο το Μαρξισμό λόγω της ιδιαίτερης μακρόχρονης σοσιαλιστικής παράδοσης της χώρας. Εξ άλλου είναι και η χώρα στην οποία γίνεται και η μακροβιότερη συζήτηση για το ρόλο και τις σχέσεις της ιστορίας των γυναικών και του εργατικού κινήματος με επίκεντρο τη σχέση τάξης και φύλου. Η συμβολή των γυναικών μέσω της απλήρωτης οικιακής εργασίας στην αναπαραγωγή της εργατικής τάξης και του καπιταλισμού γενικότερα δεν είχαν τύχει ως τότε της προσοχής των μαρξιστών θεωρητικών. Η φεμινιστική παρέμβαση κάνει ορατό το ζήτημα αυτό όπως και την ιδιαίτερη σύνθεση του “εφεδρικού στρατού εργασίας” και των χαμηλόμισθων θέσεων εργασίας μερικής απασχόλησης την πλειοψηφία των οποίων αποτελούν οι γυναίκες. Οι βασικές συμβολές στη σοσιαλιστική / μαρξιστική φεμινιστική σκέψη προήλθαν από τα έργα της Juliet Mitchell που θεώρησε ότι η γυναικεία υποταγή είναι αποτέλεσμα ιστορικών αλλαγών στην παραγωγή και ιδιαίτερα σε τέσσερις δομές : αναπαραγωγή, παραγωγή, παιδική κοινωνικοποίηση και σεξουαλικότητα.  Επίσης συμβάλει στο να ξεκαθαριστεί ότι επειδή αυτές οι δομές συμπυκνώνονται στο χώρο της οικογένειας τότε η γυναικεία απελευθέρωση δεν είναι συνεπαγόμενο αποτέλεσμα της ανατροπής του καπιταλισμού ανοίγοντας το δρόμο για την υιοθέτηση της άποψης για την αυτονομία του φεμινιστικού κινήματος που στοχεύει στην ανατροπή και μετασχηματισμό των δομών που αναφέρθηκαν (υλικές αλλά και ψυχικές δομές). Η Sheila Rowbotham άσκησε μεγάλη επίδραση στη σοσιαλιστική / μαρξιστική φεμινιστική σκέψη με τη θέση της ότι μόνο οι εργάτριες είναι εκείνες που μπορούν να τεθούν στην πρωτοπορία του φεμινισμού στο βαθμό που είναι εκείνες που βιώνουν τη διπλή καταπίεση του φυλετικού καταμερισμού εργασίας τόσο στο χώρο εργασίας όσο και στο χώρο του σπιτιού και της οικογένειας . Σημαντική ήταν η θέση της Rowbotham για την άποψη περί πατριαρχίας ως όρου που δεν καταφέρνει να δείξει ποιες είναι μέσα σε διαφορετικά ιστορικά συμφραζόμενα οι σχέσεις των γυναικών με την παραγωγή. Στις ΗΠΑ η Heidi Hartmann μιλά για τον ατυχή γάμο μαρξισμού και φεμινισμού και θεωρεί ότι η κριτική τόσο της πατριαρχίας όσο και του καπιταλισμού είναι αναγκαία γιατί είναι διακριτά συστήματα εξουσίας αλλά ταυτόχρονα αλληλοδιαπλεκόμενες μορφές υποταγής και καταπίεσης των γυναικών. Γίνεται έτσι κατανοητό ότι στο βαθμό που ο σοσιαλιστικός / μαρξιστικός φεμινισμός διευρύνει ως τα έσχατα όριά τους τις κλασικές μαρξιστικές έννοιες καταφέρνει ως ένα σημείο να ξεπεράσει το δυαδικό δίπολο ισότητας και διαφοράς. Το πρόβλημα είναι πώς η θεωρία γίνεται πράξη; Η ιστορία, ή καλύτερα οι ιστορίες, των σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών και αριστερίστικων κομμάτων, οργανώσεων και ομάδων δείχνει πως μπορούν στα λόγια να υιοθετήσουν και την πιο μαξιμαλιστική φεμινιστική γραμμή στην πράξη όμως να υπερισχύει η παραδοσιακή αντίληψη για το ρόλο των γυναικών και ο αγώνας των φεμινιστριών να γίνεται ολοένα και πιο δύσκολος στο βαθμό που έχουν να αντιμετωπίσουν στο πρόσωπο των “προοδευτικών” συντρόφων τους την πατριαρχία.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

• De Beauvoir Simone (1972). The Second Sex.N.Y.: Penguin [Ελλ. Έκδ.: Beauvoir S. (1979). Το δεύτερο φύλο. Αθήνα: Εκδ. Γλάρος]
• Eisenstein Hester. (1984). Contemporary Feminist Thought.  London, Unwin.
•       Irigaray Luce (1985). This Sex Which Is Not One. Ithaca, NY: Cornell University Press. 
• Kristeva Julia, (1980), «Desire in Language : A Semiotic Approach to Literature and Art». New York : Columbia University Press,
• Millet Kate, (1970), Sexual Politics:The Classic Analysis of the Interplay Between Men, Women, and Culture. N.Y.: Doubleday.
• Rowbotham Sheila, Segal Lynne and Wainright Hilary. (1979). Βeyond the Fragments : Feminism and the Making of Socialism. London: Merlin Press.
• Shulasmith Firestone (1970) The Dialectic of Sex. The Case for Feminist Revolution. London: The Women’s Press.
• Snitow Ann (1996). “A Gender Diary” στο Scott W. Joan (ed.) Feminisms and History, Oxford – N.Υ.: Oxford University Press σελ. 505 – 546.